Rodrigo Flores-Roux, een botanicus in hart en nieren, parfumeur uit roeping

(c) DR.

Van de sprankelende citrusnoten van Neroli Portofino tot de rokerige diepten van Ébène Fumé cultiveert Rodrigo Flores-Roux een genereuze, verfijnde en diep persoonlijke parfumerie. Geboren in Mexico-Stad en opgeleid in Versailles put deze parfumeur van Givaudan uit de plantkunde, de kunstgeschiedenis en de herinneringen aan zijn geboorteland om geuren een culturele en emotionele dimensie te geven.

Een parfumeur tussen Mexico en New York

Een sinaasappelbloesem, de warme geur van vers bewerkte maïs, de kleuren van Frida Kahlo: bij Rodrigo Flores-Roux gaat het Mexicaanse olfactorische geheugen in dialoog met een artistieke cultuur, gevoed door geschiedenis, botanica en architectuur. Geboren in Mexico-Stad heeft deze in Frankrijk opgeleide parfumeur van die nieuwsgierigheid naar de zintuiglijke wereld de rode draad van een internationale carrière gemaakt, van de stralende composities van Clinique Happy en Neroli Portofino tot de rokerige akkoorden van Ébène Fumé, voor Tom Ford.

Vandaag is Flores-Roux parfumeur bij Givaudan in New York en beweegt hij zich tussen de grote internationale huizen en de nicheparfumerie. Zijn parcours heeft hem ertoe gebracht te werken aan projecten die even uiteenlopend zijn als geuren voor een breed publiek en composities geïnspireerd door de geschiedenis, zoals die gecreëerd voor Arquiste en voor Le Galion. Deze diversiteit onthult een bijzondere gave: een idee, een tijdperk of een sensatie vertalen naar een coherente olfactorische constructie.

Zijn wetenschappelijke opleiding, begonnen met biologiestudies in Mexico en vervolgens voortgezet aan het ISIPCA in Versailles, voedt een diepgaande kennis van grondstoffen. Zijn belangstelling voor kunst en cultuur verruimt deze benadering nog verder. Bij hem wordt parfum opgebouwd op het snijvlak van die twee gevoeligheden, tussen begrip van het levende en persoonlijke interpretatie.

Mexico blijft een essentiële inspiratiebron, zonder op zichzelf zijn creatieve terrein te bepalen. Van Mexico-Stad naar Versailles en vervolgens naar New York heeft Flores-Roux een open visie op de parfumerie ontwikkeld, aandachtig voor culturen, herinneringen en het vermogen van geuren om een wereld te laten ontstaan.

Mexico, de geuren van de kindertijd en de ontdekking van kunst

Bij Rodrigo Flores-Roux begint de roeping al vroeg. Hij vertelt dat hij al sinds zijn kindertijd parfumflacons verzamelde, maar de fascinatie voor voorwerpen maakte geleidelijk plaats voor een diepere vraag: wat bevatten deze mooie flacons, en hoe valt hun aantrekkingskracht te verklaren?

Hij groeit op in een gezin waar intellectuele nieuwsgierigheid een belangrijke plaats inneemt. Zijn ouders zijn wetenschappers en moedigen hun kinderen aan om te leren, te lezen, te tekenen en hun interessegebieden te verkennen. Kunst wordt al heel vroeg een van zijn grote passies. Hij ontwikkelt met name een passie voor kunstgeschiedenis en behoudt een uitgesproken interesse in architectuur, schilderkunst en literatuur.

Deze referenties verhelderen zijn benadering van parfumerie. Een parfum kan een tijdperk vertellen, de sfeer van een plaats oproepen of een esthetisch universum suggereren; het kan ook spelen met kleuren, texturen en contrasten zoals een visueel kunstwerk dat zou doen. Deze verwantschap tussen de kunsten voedt een gevoeligheid die in verschillende van zijn creaties terug te vinden zal zijn, met name in die welke samen met Le Galion zijn gerealiseerd.

De zintuiglijke herinneringen aan zijn Mexicaanse jeugd zijn al even bepalend. In een interview dat hij in 2020 gaf aan het Spaanse vakblad Ventas de Perfumería y Cosmética, noemt Flores-Roux twee geuren die hem bijzonder dierbaar zijn: de bloesems van de citroenboom die voor het raam van het familiehuis groeit en de geur van een tortillería, waar men het maïsdeeg bereidt dat bestemd is voor tortilla’s. Deze combinatie zegt iets over zijn opvatting van reukzin. Het geheugen selecteert niet alleen geuren die als mooi worden beschouwd, het bewaart ook geuren die bij het dagelijks leven horen, bij maaltijden, huizen en vertrouwde gebaren. Een geur kan een affectieve waarde hebben zonder te beschikken over de verfijning die men verwacht van een grondstof voor parfumerie.

Mexico biedt hem zo een reservoir aan beelden en gewaarwordingen dat ruimschoots verder gaat dan exotische clichés. De vegetatie, bloemen, vruchten, volkstradities en artistieke referenties vormen evenzoveel ankerpunten voor zijn verbeelding.

Onder zijn culturele invloeden noemt hij met name de Mexicaanse dichter Carlos Pellicer, wiens werk de natuur bezingt, de componist Agustín Lara, de schilderes Frida Kahlo en de architect Luis Barragán. De aanwezigheid van deze kunstenaars in zijn persoonlijke pantheon onthult een gevoeligheid die tegelijk aandacht heeft voor natuur, kleur, vorm en de emotionele lading van kunstwerken.

Biologie vormt de andere grote pijler van zijn opleiding. Voordat Flores-Roux naar de parfumschool van Versailles ging, begon hij aan een studie biologie aan de Nationale Autonome Universiteit van Mexico. Hij onderbreekt deze opleiding om zich aan de parfumerie te wijden en vertrekt in 1989, op twintigjarige leeftijd, naar Frankrijk om aan het ISIPCA te gaan studeren.

De keuze is gedurfd. Parfumerie blijft dan een beroep dat voor het grote publiek relatief mysterieus is en waarvan de toegangswegen weinig bekend zijn. Voor Flores-Roux beantwoordt de beslissing echter aan een oude roeping. Hij doet geen afstand van de wetenschap: hij vindt een domein waarin zijn kennis van het levende samen kan komen met zijn liefde voor kunst.

In Versailles loopt hij met name stage bij Jean-Claude Ellena. Deze vertrouwt hem een werk toe dat gewijd is aan de roos, benaderd vanuit haar commerciële en esthetische dimensies. Deze ervaring confronteert hem met een belangrijke grondstof in de parfumerie en met de noodzaak om tegelijk na te denken over haar olfactorische schoonheid, haar creatieve mogelijkheden en de verwachtingen waaraan zij moet beantwoorden.

Een olfactorische signatuur tussen botanica, citrusvruchten en uitbundigheid

Rodrigo Flores-Roux houdt van citrusvruchten, maar zijn interesse in planten beperkt zich niet tot heldere zeste. Bloemen, houtachtige materialen en leerachtige noten nemen eveneens een belangrijke plaats in zijn repertoire in.

Zijn wetenschappelijke opleiding heeft hem een concrete verhouding tot grondstoffen gegeven. In een interview met VICE in 2016 legt hij uit dat hij zichzelf nog altijd als bioloog beschouwt en dat hij zich graag presenteert als botanicus, omdat zijn interesse in planten zijn werk als parfumeur sterk voedt.

Hij beschrijft ook een methode waarbij de verschillende delen van een parfum samen worden bedacht, in plaats van opgebouwd als een mechanische opeenvolging van top-, hart- en basisnoten. Een compositie komt niet tot leven door de eenvoudige nevenschikking van materialen; ze vraagt om evenwichten, spanningen en soms elementen die ondankbaar lijken wanneer men ze afzonderlijk beschouwt.

Maar deze nauwkeurigheid leidt niet tot een sobere parfumerie. Zijn stijl is gul, kleurrijk en expressief. Hij houdt van composities die een aanwezigheid, een karakter en een merkbare evolutie bezitten.

Van grote merken tot nicheparfumerie: verhalen vertellen via geuren

De carrière van Rodrigo Flores-Roux bestrijkt verschillende domeinen van de hedendaagse parfumerie. Hij heeft gewerkt voor internationale merken zoals Clinique, John Varvatos, Calvin Klein, Donna Karan en Tom Ford, terwijl hij ook samenwerkte met meer vertrouwelijke huizen zoals Arquiste, Aedes de Venustas en Le Galion.

Een van zijn eerste grote successen is Clinique Happy, gelanceerd in 1997 en gecreëerd in samenwerking met Jean-Claude Delville. Het parfum vertaalt een idee van vreugde en frisheid in een heldere compositie, die onmiddellijk toegankelijk is. Het markeert een belangrijke stap in zijn carrière en stelt hem in staat bekendheid te verwerven in de internationale industrie.

Aan het andere uiteinde van het spectrum tonen de projecten die met Arquiste zijn gerealiseerd zijn interesse in een parfumerie die gebaseerd is op historisch onderzoek en vertelling. Het huis werd opgericht door Carlos Huber, architect en specialist in historisch erfgoedbehoud. Zijn benadering bestaat erin zich te laten inspireren door plaatsen, tijdperken en gedocumenteerde gebeurtenissen om parfums te ontwerpen die daarvan een hedendaagse interpretatie bieden. De dialoog tussen Huber en Flores-Roux is bijzonder vruchtbaar: de eerste brengt historisch en architecturaal onderzoek in, terwijl de tweede dit materiaal vertaalt in een olfactorische taal.

Le Galion: een erfgoed herinterpreteren

Zijn samenwerking met Le Galion past binnen een andere benadering: werken met een bestaand olfactorisch erfgoed om het een nieuwe expressie te geven.

Het Franse huis heeft een lange geschiedenis, die met name verbonden is aan parfumeur Paul Vacher. Rodrigo Flores-Roux heeft verschillende creaties voor het merk gesigneerd, waaronder Bourrasque en L'Âme perdue. De eerste is geïnspireerd op een historisch parfum uit 1937; de tweede biedt een hedendaagse interpretatie van de chypre-familie.

Dit werk vraagt om een bijzondere vorm van gevoeligheid. Men moet het geheugen van een huis respecteren zonder de creatie in nostalgie te verstarren, terwijl de formule een band met de geschiedenis moet behouden en tegelijk haar plaats moet vinden bij een hedendaags publiek.

Deze samenwerkingen onthullen een constante in de aanpak van de parfumeur: hij houdt van projecten die een verhaal, een referentie of een culturele materie hebben om te verkennen. Zijn werk krijgt dan een interpreterende dimensie, op het kruispunt van documentair onderzoek en olfactorische creatie.

Parfumerie als ontmoeting tussen wetenschap en kunst

Rodrigo Flores-Roux presenteert wetenschap en kunst niet als twee tegenovergestelde domeinen. Zijn opleiding in de biologie gaf hem instrumenten om natuurlijke grondstoffen en hun gedrag te begrijpen, terwijl zijn belangstelling voor de kunstgeschiedenis hem in staat stelt parfum te beschouwen als een culturele uitdrukking.

In zijn interview met VICE legt hij uit dat het creëren van een parfum begint met een idee, dat zo eenvoudig kan zijn als een combinatie van citrusvruchten, muskus en hout. Vanuit die kern bestaat het werk eruit de compositie op te bouwen, in evenwicht te brengen en te verfijnen. De parfumeur grijpt vanaf de eerste fasen in op de verschillende delen van het parfum, waarbij hij nadenkt over de interacties tussen de materialen in plaats van mechanisch noten één voor één toe te voegen.

Flores-Roux hecht ook veel belang aan nieuwsgierigheid. Zijn parcours getuigt van een interesse in zeer uiteenlopende domeinen zoals botanica, architectuur, schilderkunst, literatuur en muziek. Deze disciplines bieden hem manieren om na te denken over vormen, kleuren, volumes en emoties.

Zijn opvatting van parfumerie sluit zo aan bij een fundamenteel idee: een geur kan tegelijk een chemische stof, een fysieke sensatie en een drager van herinnering zijn. Het werk van de parfumeur bestaat erin deze dimensies samen te brengen in een compositie die door anderen kan worden ervaren.

De kwestie van cultuur neemt een bijzondere plaats in binnen deze benadering. In een interview dat in maart 2024 door Business of Fashion werd gepubliceerd, legt Flores-Roux uit dat zijn Mexicaanse wortels zijn werk blijven voeden. Hij benadrukt het belang van deze afkomst in zijn creaties en wijst op de nog altijd beperkte plaats van Latijns-Amerikaanse parfumeurs in grote internationale projecten.

Deze culturele dimensie betekent niet dat al zijn parfums evocaties van Mexico zijn. Ze betekent eerder dat zijn blik als maker is gevormd binnen een bepaalde cultuur, met haar landschappen, tradities, artistieke referenties en olfactorische gewoonten. Deze persoonlijke bagage kan vervolgens zeer uiteenlopende projecten voeden, of ze nu een mediterrane kust, een bloem, gerookt hout of een vervlogen tijdperk oproepen.

Ten slotte is er een diep menselijke dimensie in zijn verhouding tot parfum. De Fundación Academia del Perfume vermeldt een gedachte van Flores-Roux over de relatie tussen de maker en degene die zijn geur draagt: ontdekken dat iemand een van zijn parfums heeft gekozen, is voor hem een geschenk, omdat het parfum dan binnentreedt in de intieme wereld van die persoon.

Dit idee vat een essentieel deel van zijn beroep samen. De parfumeur kan een compositie ontwerpen op basis van zijn eigen herinneringen en culturele referenties, maar het parfum krijgt een nieuw verhaal zodra het wordt gedragen. Het wordt deel van de gewoonten, emoties en herinneringen van iemand anders.

De man achter de parfumeur: kunst, nieuwsgierigheid en gehechtheid aan zijn oorsprong

Rodrigo Flores-Roux is evenzeer een man van cultuur als een technicus van de compositie. Zijn interviews onthullen een aloude belangstelling voor kunstgeschiedenis, architectuur en Latijns-Amerikaanse kunstenaars. Hij noemt met name Frida Kahlo, de architect Luis Barragán en de schrijver Gabriel García Márquez als culturele referenties.

Deze affiniteiten getuigen van een nieuwsgierigheid die ruimschoots verder reikt dan het professionele kader. Architectuur kan leren om na te denken over volumes en verhoudingen; schilderkunst om kleuren en contrasten te combineren; literatuur om sferen op te bouwen en emoties vorm te geven.

Hij legt uit dat, als hij geen parfumeur was geworden, hij graag in de kunstgeschiedenis of de architectuur had gewerkt. Hij vermeldt ook zijn wens om een bloemenwinkel te runnen. Achter zijn beroep van parfumeur, dat berust op technische expertise en een industriële activiteit, blijft een diepe belangstelling voor de plantenwereld en haar schoonheid bestaan.

De creaties van Rodrigo Florès-Roux op SCENTISSIME

Ontdek deze parfums en nog veel meer in onze online winkel, en aarzel niet om onze Geurdiagnose te doen om de geur te ontdekken die perfect aan uw wensen voldoet. Volg ons op Instagram voor meer actueel nieuws in real time. Om te profiteren van de exclusieve voordelen van ons loyaliteits- en verwijzingsprogramma, hoeft u alleen maar hier te klikken: The List.