Vincent Ricord, de man die harmonie zoekt in het ongeluk

(c)DR

Op veertienjarige leeftijd stapt Vincent Ricord een parfumerielaboratorium binnen en ontdekt er een wanorde die bij hem past. Honderden flacons vullen de rekken, hun etiketten dragen vreemde namen. De grondstoffen antwoorden elkaar in een nog onbekende taal, met hun families, hun persoonlijkheden en hun mogelijke combinaties. Tegenover die overvloed voelt de adolescent zich meteen op zijn plaats.

De school legde hem een reeds opgebouwde logica op. Maar als dyslecticus moest hij voortdurend zijn eigen wegen zoeken om die te doorgronden. Het laboratorium bood hem een andere vorm van intelligentie: observeren, ruiken, associëren, opnieuw beginnen. Hier kon wanorde een methode worden. Een fout opende soms een nieuwe richting. Een grondstof vond haar functie in contact met een andere. Deze eerste ontmoeting bevat al een groot deel van de parfumeur die hij zou worden.

Vandaag is Vincent Ricord Senior Perfumer bij TechnicoFlor in Parijs en kan hij terugblikken op meer dan vijfentwintig jaar creatie. Zijn werk beweegt zich door registers en culturen met een zeer doordachte vrijheid. Daarin zoekt hij beweging, oprechtheid en die lichte breuk die een parfum aanwezigheid kan geven.

Een jeugd gewiegd door de gesprekken van Grasse

Vincent Ricord groeit op in Nice in een familie die verbonden is met de parfumindustrie van Grasse. Rond de tafel gaan de gesprekken over de rozenvelden, de grondstoffen die tijdens een reis zijn ontdekt of de parfums die het jaar hebben gekenmerkt. Zijn broer zal een compositiebedrijf leiden. Sommige van zijn neven zullen parfumeurs worden. Ook zijn grootvader zal verantwoordelijkheden in de sector bekleden.

Het kind luistert. Hij leert al heel vroeg dat er achter het flesje mannen, gebaren, reizen en gepassioneerde gesprekken schuilgaan. Hij weet dat het beroep van parfumeur bestaat, wat op zich al een voorrecht is. Toch zijn zijn natuurlijke uitdrukkingsmiddelen op dat moment tekenen en muziek.

Op negentienjarige leeftijd begint hij aan een stage bij Expressions Parfumées. Hij zou er maar enkele weken blijven. Uiteindelijk bouwt hij er het grootste deel van zijn opleiding op en zet hij zijn loopbaan binnen het huis voort tot 2018.

Expressions Parfumées opent voor hem de deuren naar de coulissen van het vak. Hij bestudeert de grondstoffen, de grote akkoorden en de specifieke eisen van elke drager. Hij componeert voor de fijne parfumerie, verzorgingsproducten, hygiëneproducten, vaste cosmetica en het huis.

Zijn leertijd komt uit het laboratorium, uit herhaalde proeven en uit de aanwezigheid van ervaren parfumeurs. Zijn neus wordt gevormd in contact met de grondstoffen. Zijn olfactorisch geheugen verrijkt zich, formule na formule. Zijn creatieve vrijheid komt met de beheersing.

De dag waarop een parfum zijn benadering verandert

Een andere ervaring tekent zijn adolescentie blijvend. In 1992 is Féminité du bois de Serge Lutens net verschenen. De geur intrigeert zijn familieleden. Vincent besluit hem zelf te ruiken in de Galeries Lafayette in Nice.

Hij kent dan de weelderige floriëntaalse geuren van de jaren 1980, de krachtige chypres en de geursporen van Opium of Parfum de peau. Deze parfums bezitten de rijkdom van een symfonische orkestratie. Féminité du bois treft hem als een plaat van The Velvet Underground die je beluistert na jaren opera. De structuur lijkt soberder. Ceder, pruim en kaneel spreken met een nieuwe directheid. Een grondstof treedt in het licht en organiseert de hele ruimte om zich heen.

Jaren later ontmoet hij Christopher Sheldrake, de schepper van het parfum, en vertelt hem hoe belangrijk deze ontdekking voor hem was. Sheldrake antwoordt met ontwapenende eenvoud: « Het idee was om een zeer vrouwelijke ceder te componeren. » Deze ene zin vat een essentiële les samen. Een verfijnde constructie kan ontstaan uit een volkomen heldere intentie. Vincent Ricord zal dit vermogen onthouden om een grondstof op de voorgrond te plaatsen en haar vervolgens genoeg ruimte te laten om haar eigen verhaal te vertellen.

‘De riff vinden’

Muziek is een belangrijk onderdeel van Vincent Ricords manier van componeren; hij speelt gitaar en bas. Wanneer hij aan een parfum begint, zoekt hij naar wat hij een riff noemt: een idee dat sterk genoeg is om het geheel zijn ritme te geven en in het geheugen te blijven hangen.

Die riff kan de vorm aannemen van een materiaal, een contrast of een beeld. Een tuberoos ondergedompeld in een glas melk. Een kleine bevroren sinaasappel geproefd tijdens een verzengend hete dag. Een patchoeli gekleed in een smoking. Het beeld komt vóór de formule. Het bepaalt een temperatuur, een textuur en een stemming. De ingrediënten kunnen dan hun opwachting maken.

Deze manier van werken brengt de parfumeur dichter bij de componist van filmmuziek. Het project biedt hem een scène, een verhaal en een intentie. Hij moet het akkoord vinden dat ze met precisie kan begeleiden. De formule legt een verband tussen wat gezegd kan worden en wat gevoeld moet worden.

‘Parfum is bovenal een emotie’, zegt hij.

Toch claimt Vincent Ricord geen enkel fetisjmateriaal. Sommige keren terug omdat ze met hem een persoonlijke band onderhouden. Oranjebloesem en lavendel roepen het Zuiden op. Patchoeli doet denken aan de diepe stem van een jazzzangeres. Saffraan, oud, papyrus en wierook dragen de sporen van zijn ervaringen in het Midden-Oosten. Elke grondstof bezit haar eigen innerlijke landschap.

Zijn signatuur ligt misschien in zijn manier om contrasten te organiseren. Frisheid ontmoet een donkere materie. Een zachte noot schuurt tegen bitterheid aan. Een droog hout bevat een onverwachte zachtheid. Het parfum ontwikkelt zich via opeenvolgende spanningen en vindt zijn evenwicht zonder zijn ruwheid uit te wissen.

De kunst van het veroorzaken van het ongeval

Vincent Ricord koestert een zekere wantrouwen tegenover het idee van een signatuur. Hij is verheugd wanneer iemand zijn schrijfstijl herkent, en maakt zich vervolgens zorgen over het risico op herhaling. Een al te vertrouwde formule kan een automatisme worden. Comfort bedreigt dan de nieuwsgierigheid.

« Ik probeer altijd ongelukken in mijn creaties uit te lokken », legt hij uit. Het ongeluk verwijst hier naar een onvoorziene ontmoeting: een aanvankelijk storende associatie, een verhouding die plots het evenwicht verschuift, een onvoltooid idee dat zijn potentieel onthult wanneer het met een ander wordt geconfronteerd. De parfumeur observeert wat er zojuist is gebeurd en zoekt naar de vorm die deze dissonantie in emotie kan omzetten.

Deze methode past bij zijn geest. Ze bewaart een speels element in het hart van een beroep dat een grote technische discipline vereist. De formule heeft haar beperkingen, haar regelgeving en haar eisen inzake stabiliteit. Het ongeluk geeft haar haar beweeglijkheid terug.

Hij aanvaardt ook dat een creatie hem kan ontglippen. Het project voedt zich met gesprekken met de oprichter van een merk, een artistiek directeur, een beoordelaar of een andere creator. Eén zin kan het zwaartepunt van het parfum verleggen. Een spontane reactie kan een verlaten piste redden.

De liefhebber van mediterrane landschappen

In L’Eau Rêvée d’Ikar van Sisley plaatst Vincent Ricord de Corsicaanse mastiekstruik in het centrum van de compositie. De geur roept een Middellandse Zee op, ontdaan van haar decoratieve beelden. Je ruikt er de wind in de struiken, het lichte stof van de paden en de frisheid die je vindt in de schaduw van een boom. De mastiekstruik geeft het geheel zijn karakter. Hij speelt, volgens de uitdrukking van de parfumeur, « de tomboy » met de facetten van bigarade en wortelzaad.

Deze schrijfstijl herinnert aan de les die werd geleerd bij Féminité du bois. Een materiaal treedt naar voren. De geur organiseert daaromheen een zintuiglijke ruimte.

Vincent Ricord zet deze mediterrane verkenning voort met Âme Insulaire, gecomponeerd voor Plisson 1808. De geur bezit de helderheid van een ochtend op een eiland. Cedraat, petitgrain en munt tekenen een levendige luchtstroom. Daarna verschijnen cipressen en houtnoten, droog en verticaal. De frisheid krijgt geleidelijk meer diepte, als een pad dat de kust verlaat om de vegetatie in te gaan.

Eilandziel drukt een rustige elegantie uit. Zijn spoor bewaart het licht zonder stralend te worden. Het geeft het gevoel van een licht kledingstuk dat gedragen wordt op een dag met harde wind, met die bijzondere helderheid die zout op de huid achterlaat.

Voor dezelfde collectie volgt Voyage de l’Empereur een donkerder route. Iris opent het parfum met een poederige, bijna stille zachtheid. Rum brengt een amberachtige warmte. Daarna nestelt het leer zich, soepel, gepatineerd, doorkruist met hout en papyrus.

Vincent Ricord vermijdt hier het autoritaire leer van historische composities. Hij bewerkt het als een materiaal dat lang gedragen is, getekend door gebaren en verplaatsingen. Ylang-ylang brengt een bloemig licht, terwijl patchoeli en vetiver de basis structureren. Het parfum ontwikkelt zich met een ingehouden kracht. Zijn sensualiteit onthult zich van dichtbij.

Topaz, of wat er gebeurt wanneer twee ideeën elkaar ontmoeten

De creatie van Topaz voor Kajal illustreert perfect zijn voorliefde voor het toeval. Vincent Ricord werkt samen met Moe Khalaf, creatief directeur van het huis. Er worden verschillende pistes voorbereid. Daarna wijkt het gesprek af van de briefing. De twee mannen praten over persoonlijke ervaringen, kleuren, smaken en stemmingen. Vincent opent vervolgens zijn voorraad ideeën. Deze flacons bevatten nog ruwe akkoorden, schetsen die op een dag parfums kunnen worden. Gewoonlijk aarzelt hij om ze te tonen. Een onvoltooide creatie legt haar zwaktes evenzeer bloot als haar beloftes.

Twee pistes trekken hun aandacht. De eerste is levendig, bijna elektrisch, opgebouwd rond een effect van zwarte citroen. De tweede ontwikkelt een fruitig en bloemig akkoord met zachtere contouren. Elk voorstel bezit al zijn eigen autonomie.

Moe Khalaf stelt voor om ze te mengen.

Het contrast brengt een derde weg voort. De opening schiet uit, donker en zesteachtig. Daarna komt een vleselijker hart dat deze energie absorbeert. Houtsoorten, amber en muskus zorgen voor een aanhoudende warmte. Topaz bewaart het spoor van zijn twee oorsprongen. Het licht en de diepte blijven elkaar op de huid meten.

Het parfum draagt ook de herinnering aan een creatieve relatie die op vertrouwen is gebaseerd. Vincent Ricord kon tonen wat nog niet af was. Moe Khalaf kon in de formule ingrijpen met een heel eenvoudige vraag: wat zou er gebeuren als deze twee ideeën elkaar ontmoetten?

Soms begint een werk precies zo.

Zijn parcours

Het parcours van Vincent Ricord heeft hem een grondige kennis van merkculturen gegeven. Na Expressions Parfumées trad hij in 2018 in dienst bij drom fragrances. Twee jaar later vertrouwde CPL Aromas hem een functie toe als Senior Perfumer in Parijs, met projecten bestemd voor Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Dubai.

Deze internationale dimensie verrijkt zijn palet. Het Midden-Oosten brengt hem gerookte houtsoorten, harsen, specerijen en een voorliefde voor krachtige geursporen. De Middellandse Zee blijft aanwezig met haar bittere citrusvruchten, droge kruiden en vegetatie die door de wind wordt geteisterd. Parijs biedt hem de dialoog met merken, hedendaagse kunst en een cultuur waarin parfumerie mode, design en architectuur ontmoet.

Zijn samenwerkingen met HFC Paris en Welton London tonen zijn gemak bij sterk visuele artistieke richtingen. HFC vertrouwt hem verschillende collecties toe waarin parfum in dialoog treedt met illustratie en de verbeelding van een personage. Voor Welton werkt hij met amber, mirre en oosterse grondstoffen binnen een kosmopolitische elegantie.

John-Paul Welton beschrijft een relatie die in de loop der jaren is opgebouwd en even persoonlijk als professioneel is geworden. Deze nabijheid stelt de parfumeur in staat om snel een verbeeldingswereld te begrijpen en die te vertalen zonder haar plat te slaan. Vincent Ricord vergelijkt dit type samenwerking met het schrijven van een gedicht of een muzikaal thema.

In 2023 trad hij in dienst bij TechnicoFlor. Daar vond hij een familiale structuur terug, een belangrijke waarde voor een man die parfum via zijn eigen familie heeft ontdekt. Hij voelt zich ook aangetrokken tot de ecologische en sociale engagementen van het huis.

Bij TechnicoFlor plaatst Vincent Ricord zijn creatie binnen de huidige transformaties van de industrie. Formules moeten voldoen aan nieuwe milieu-, regelgevende en sociale eisen. De uitdaging bestaat erin hun zintuiglijke aanwezigheid te behouden en tegelijk hun impact te verminderen.

De parfumeur weigert ecologische verantwoordelijkheid te behandelen als een discursieve verpakking. Ze speelt een rol bij de keuze van grondstoffen, de evaluatie van formules en de manier van produceren. TechnicoFlor heeft met name de Flor-Index ontwikkeld, een instrument om de milieu- en maatschappelijke effecten van een parfum te meten.

Deze evolutie vraagt om een grote beheersing. Het wijzigen van één grondstof kan de hele structuur verschuiven. De impact van een formule verminderen vereist soms dat het evenwicht opnieuw wordt opgebouwd, dat er een andere weg wordt gevonden naar hetzelfde gevoel. De parfumeur moet het verhaal bewaren en tegelijk sommige woorden ervan veranderen.

De overdracht maakt deze toewijding compleet. Vincent Ricord heeft lesgegeven aan de École Supérieure du Parfum in Parijs. Nadat hij het vak had geleerd in contact met ervaren parfumeurs, draagt hij op zijn beurt bij aan de opleiding van een nieuwe generatie. Zijn loopbaan herinnert eraan dat parfumerie ook op de lange termijn wordt geleerd: ruiken, onthouden, vergelijken, formuleren en zijn fouten begrijpen.

Zijn bijdrage aan de industrie ligt in deze combinatie van technische veelzijdigheid en artistieke cultuur. Hij beheerst de realiteit van een compositiehuis en behoudt tegelijk een zeer persoonlijke methode, gevoed door beelden, muziek en bewust uitgelokte toevalligheden. Hij benadert hedendaagse beperkingen als nieuwe parameters voor creatie.

De parfumeur achter de formule

Wanneer Vincent Ricord het laboratorium verlaat, blijven de andere kunsten zijn blik voeden. Hij speelt gitaar en bas. Hij schildert veel. Een tentoonstelling, een film, een melodische lijn of een kleur kunnen het vertrekpunt vormen van een toekomstig akkoord.

Net als in de muziek moet men in de parfumerie lang genoeg leren om de techniek tijdelijk te kunnen vergeten. De vingers kennen het instrument. De neus kent de grondstoffen. De creatie kan dan een intuïtie volgen zonder haar structuur te verliezen.

Hij is ook vader van drie dochters. Hij maakt hen geleidelijk vertrouwd met de olfactorische woordenschat, zoals men de liefde voor cinema of muziek doorgeeft. Aan zijn oudste heeft hij het extract van Chanel N°5 geschonken. Hij overweegt zijn jongste mee te nemen naar Serge Lutens om haar eigen flacon Féminité du bois te kiezen. Zo wordt parfum een familiale taal die tussen de generaties circuleert, precies zoals in zijn kindertijd.

Deze scène zegt iets over Vincent Ricord. Hij probeert geen passie op te dringen. Hij geeft houvast, opent een deur en laat ieder zijn eigen relatie met geur opbouwen.

Zijn werk gaat op dezelfde manier te werk. Hij biedt een precies landschap aan, maar laat het parfum genoeg ruimte om de herinnering te ontmoeten van degene die het draagt.

Koop de parfums gecreëerd door Vincent Ricord op SCENTISSIME

Ontdek deze parfums en nog veel meer in onze online winkel, en aarzel niet om onze Geurdiagnose te doen om de geur te ontdekken die perfect aan uw wensen voldoet. Volg ons op Instagram voor meer actueel nieuws. Om te profiteren van de exclusieve voordelen van ons loyaliteits- en doorverwijsprogramma, hoeft u alleen maar hier te klikken: The List.

Ce blog vous a-t-il été utile? Ja (0) Nee(0)

Geplaatst in: Alle artikelen, Portretten van parfumeurs

Gerelateerde producten

Voyage de l'Empereur

Prijs:€ 230,00

Voyage de l'Empereur is een ode aan de grote Napoleontische heldendichten....
Âme Insulaire

Prijs:€ 230,00

Âme Insulaire is een frisse en discreet uitgesproken geur, geïnspireerd door...